Сообщения
"Пакаленьне тых хлопцаў, што адпускалi доўгiя валасы i падымалi каўняры куртак, хлопцаў, у якiх “катастрафiчна, увачавiдкi вузелi... штаны”, але “затое так прасторна было плячам пад шырачэзнымi пiнжакамi”, расло без рэлiгii, было ў пераважнай большасьцi сваёй атэiстычным. І Стральцоў быў у ім ці не адзіным празаікам, хто пэўным чынам пераадолеў уплыў атэістычнае школы, камсамолу, партыі.
Ня памятаю, каб ён заводзіў размовы на рэлігійныя тэмы. Ня чуў, каб ён калі хаўрусаваўся з якімі рэлігійнымі дзеячамі, клерыкаламі. Дый з кім было хаўрусавацца? Пратэстанцкія прапаведнікі былі спрэс малаграматныя дзядзькі, варожа настаўленыя да сьвецкае культуры, у тым ліку да мастацкае; у папоў, якія вучонасьцю і прыхільнасьцю да беларускае культуры не вылучаліся, бегалі вочы (пра тое, што многія з іх працуюць на “органы”, ня ведаў толькі дурань); з каталіцкіх сьвятароў — пісьменьнікам найбольш вядомыя былі паляк Казімер Сьвёнтак і беларус Уладзіслаў Чарняўскі — органы самі вока не спускалі...
Жыцьцё складвалася так, як складвалася".
Анатоль Сідарэвіч, з прадмовы да "Выбраных твораў" Міхася Стральцова.
Комментариев нет:
Отправить комментарий